Zauważasz u swojego dziecka trudności w zakresie prawidłowej integracji sensorycznej? Nie wiesz czym różni się integracja sensoryczna od nadwrażliwości sensorycznej? Dziecko może doświadczać trudności z radzeniem sobie z głośnymi dźwiękami lub silnymi zapachami. Co wówczas powinieneś zrobić? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziesz w naszym artykule.

Integracja sensoryczna – czym jest nadwrażliwość sensoryczna?

Nadwrażliwość sensoryczna jest stanem, w którym jednostka reaguje zachowaniem nasilonym w stosunku do pewnego bodźca. Może to dotyczyć np. zapachów, smaków czy światła. Nadwrażliwość sensoryczna może wywoływać niepokój lub nawet ataki paniki. Może również się zdarzyć, że będzie tak silna, aż uniemożliwi wykonywanie codziennych czynności.

Integracja sensoryczna – czym jest?

Integracja sensoryczna (zwana także SI lub sensomotoryczną) polega na prawidłowym odbieraniu bodźców, które docierają do ciała ze wszystkich zmysłów. Do zaburzenia dochodzi w momencie, gdy jeden ze zmysłów przestaje prawidłowo przetwarzać napływające bodźce. Wówczas może dojść do zaburzenia funkcjonowania całego organizmu. Zaburzenia integracji sensorycznej mogą pojawić się zarówno u dzieci, jak i osób dorosłych.

Niepokojące sygnały

Rodzic musi być niezwykle uważny, by nie zbagatelizować wysyłanych przez dziecko sygnałów. Na jakie zachowania powinieneś zwrócić uwagę? Przede wszystkim nadwrażliwość dziecka na światło, drapanie w momencie noszenia ubrań (ucinanie metek), trudności w zakresie koncentracji, brak umiejętności utrzymania równowagi. Dzieci, u których pojawiły się zaburzenia w integracji zmysłów są płaczliwe i bardziej nadwrażliwe. Mają również trudności w zasypianiu. Specjalistycznej konsultacji wymagają także te dzieci, które potykają się o własne nogi, wspinają się na meble i przedmioty, nie odczuwają lęku. Do terapeuty zgłaszają się rodzice z wybiórczością pokarmową pociech, brakiem reakcji na bodźce bólowe, nadmiernym pobudzeniem, unikaniem dotyku czy też z trudnościami w koordynacji ruchowej. Na integracje sensoryczną kierowane są także dzieci ze zdiagnozowanym zespołem Downa, zaburzeniami ze spektrum autyzmu. ADHD, czy z mózgowym porażeniem dziecięcym. Dzieci te również są narażone na nieprawidłowe integrowanie bodźców płynących z zewnątrz.

Objawy zaburzeń SI mogą wystąpić już u niemowlaków. Największe nasilenie objawów następuje w wieku przedszkolnym i w czasie dorastania. Chcąc odpowiednio pomoc swojemu dziecku należy być uważnym na sygnały, które ono wysyła. Niezmiernie ważny jest czas reakcji. Im dziecko szybciej rozpocznie terapie, tym nieprawidłowy wzorzec funkcjonowania nie ulegnie utrwaleniu.

Integracja sensoryczna – diagnoza

Integracja sensoryczna jest niezwykle ważna. Pozwala ona na prawidłowe funkcjonowanie. Stąd też duży nacisk kładziony jest na postawienie odpowiedniej diagnozy. W jaki sposób ona przebiega? Dziecko przechodzi przez proces diagnostyczny. W czasie jego trwania specjalista sprawdza poprawność funkcjonowania zmysłów. Diagnoza trwa zazwyczaj od 3 do 4 spotkań. Wszystko jest jednak uzależnione od stopnia współpracy i chęci dziecka. Ponadto, do pełnej diagnozy, potrzebny jest specjalistyczny wywiad przeprowadzony z rodzicami/opiekunami. Końcowym etapem jest przedstawienie diagnozy.

Integracja sensoryczna a terapia

Wiesz już czym jest integracja sensoryczna. Poznałeś także proces diagnostyczny. Pora, by zapoznać się z przebiegiem terapii. Spotkania terapeutyczne mają na celu dostarczenie w kontrolowanych warunkach wrażeń sensorycznych. Oczywiście ich nasilenie zostaje dostosowane do rodzaju zaburzenia. Proces terapeutyczny oparty jest na atmosferze bezpieczeństwa, zaufania, ale również współprowadzenia przez dziecko terapii. Takie zaangażowanie pacjenta powoduje, że jest on bardziej zmotywowany. Dzięki temu terapia staje się efektywniejsza.

Jeśli zaobserwowałeś trudności u swojego dziecka, zgłoś się do nas. Zadzwoń i umów się na pierwszą konsultację.  Czekamy właśnie na Was!