Terapia SI – w jakich sytuacjach należy się na nią zdecydować?

Terapia SI – w jakich sytuacjach należy się na nią zdecydować?

Dostrzegasz, że Twoje dziecko ma problemy z nauką, stało się nadpobudliwe, nie potrafi się na niczym skupić? Może jest wręcz odwrotnie? Wraca do domu przemęczone, nieustannie skarży się na głośnie dźwięki? Prawdopodobnie Twoje dziecko ma problemy z zaburzeniem integracji sensorycznej. W jaki sposób mu pomóc? Kiedy terapia SI staje się niezbędna? Odpowiedź znajdziesz poniżej.

Czym jest SI?

SI to nic innego jak integracja sensoryczna, zwana także sensomotoryczną. Opiera się ona na wspólnym działaniu wszystkich naszych zmysłów. Dzięki temu człowiek może funkcjonować. Zaburzenia integracji sensorycznej pojawiają się już u małych dzieci. Związane są one z niewłaściwym organizowaniem bodźców zmysłowych przez układ nerwowy. Objawy zaburzenia SI są dość łatwe do zauważenia, niemniej warto udać się do specjalisty. Pamiętajmy jednak, że pojedyncze objawy nie muszą stanowić powodu, dla którego dziecko będzie stałym bywalcem na zajęciach prowadzonych przez terapeutę SI.

Na czym polega diagnoza Integracji Sensorycznej?

Zanim udamy się na zajęcia z integracji sensorycznej, warto poddać naszą pociechę szczegółowym badaniom. W czasie ich wykonywania pod uwagę bierze się zmysły takie jak: równowaga, dotyk, priopriocepcja. Badania te wykonywane są przez terapeutę SI. Cała diagnoza obejmuje od 3 do 4 spotkań. Wszystko uzależnione jest od możliwości utrzymania koncentracji przez dziecko oraz chęci jego współpracy. Diagnoza zaburzenia integracji sensorycznej obejmuje: wywiad z rodzicami dziecka, wypełnienie kwestionariusza pokazującego, w jaki sposób dziecko funkcjonuje na co dzień, prób klinicznych oraz testów kalifornijskich. Całość znajduje podsumowanie w diagnozie.

Kiedy należy zdecydować się na terapię SI?

Dziecko, które doświadcza problemów zaburzenia integracji sensorycznej, może nie zauważyć swoich trudności. Integracja sensoryczna może okazać się niezwykle skuteczna dla dzieci, które m.in:

– są nadwrażliwe na dźwięki, światło,

– mają problemy z równowagą,

– nie potrafią się skoncentrować,

– reagują niechęcią na mycie, czesanie, obcinanie włosów,

– nie potrafią zrozumieć poleceń,

– nie lubią przytulania lub wręcz nieustannie się ocierają, uderzają o przedmioty,

– nie lubią drapiących metek na ubraniach.

Jednak wskazaniem do podjęcia terapii SI są również różnorodne zaburzenia, dysfunkcje i schorzenia. Terapia SI zalecana jest w sytuacji zdiagnozowania autyzmu, ADHD, dyspraksji, mózgowego porażenia dziecięcego, zespołu Downa, trudności w nauce, nadmiernej wrażliwości, opóźnionego rozwoju mowy.

Na czym polega terapia SI?

Terapia SI polega na tym, że w sposób kontrolowany dostarczane są dziecku dawki doznań sensorycznych. Ich intensywność dostosowywana jest zarówno do nasilenia, jak i charakteru zaburzeń. W terapii tej bardzo ważne jest, by przebiegała ona z miłej atmosferze, a także w poczuciu współuczestnictwa pacjenta w prowadzeniu terapii. Dzięki zaangażowaniu dziecka w terapię możliwe jest osiągniecie pożądanych rezultatów podjętych działań.

Gdzie odbywają się zajęcia z integracji sensorycznej?

Zajęcia prowadzone są na specjalnej sali, która powinna być odpowiednio oświetlona. Terapeuta w czasie zajęć wykorzystuje różnorodne podwieszki, huśtawki, stelaże, trampoliny, maglownice. Wszystko po to, by zapewnić jak najlepszą stymulację układu przedsionkowego i prioprioceptywnego. Osoba prowadząca terapię wykorzystuje również mniejsze pomoce, które wykonuje wspólnie z dzieckiem lub samodzielnie. Dzięki temu terapia SI staje się dla małego pacjenta atrakcyjniejsza. Zwykle proces terapeutyczne trwa dwa lata. Jest to uzależnione przede wszystkim od postępów terapeutycznych dziecka. Terapeuta i mały pacjent spotykają się średnio 1-2 razy w tygodniu, od 30 do 60 minut. Wszystko uzależnione jest od możliwości i zaangażowania dziecka.

Czy terapia SI jest skuteczna?

Terapia SI najlepsze efekty daje wówczas, gdy dziecko nie ukończyło jeszcze 10 roku życia. Terapeuta SI ocenia rezultaty terapii opierając się zarówno na obserwacjach rodziców, jak i swoich. Wykonuje także ponowną diagnozę. Jest ona ważna, ponieważ pozwala na porównanie wyników i odniesienie ich do norm wiekowych. Jeśli terapeuta uzna za stosowne, może w trakcie terapii SI wprowadzić pewne modyfikacje stosowanych do tej pory działań. By móc na bieżąco oceniać postępy w terapii, rediagnoza powinna być wykonywana raz na pół roku.

Jeśli zauważasz u swojego dziecka niepokojące zachowanie – umów się na wizytę do jednego z naszych terapeutów.

WordPress Lightbox
Skip to content